Κείμενο
Ποιοι θέλουν εμφύλιο για τα Τέμπη;
*Σπυρίδων Τσάλλας
Ένα ερώτημα που ακούγεται βαρύ, φορτισμένο ιστορικά και πολιτικά.
Αν η κοινωνία κληθεί να απαντήσει με ειλικρίνεια, η απάντηση είναι σαφής: κανένας.
Κανείς δεν επιθυμεί να δει τη χώρα να καταρρέει σε σενάρια εσωτερικής αστάθειας.
Η ελληνική κοινωνία έχει πληρώσει πολύ ακριβά διχασμούς και εμφύλιες συγκρούσεις.
Οι πολίτες γνωρίζουν, έστω και ενστικτωδώς, ότι η χώρα δεν αντέχει νέες εσωτερικές πληγές.
Αντιθέτως, η συντριπτική πλειοψηφία ζητά Δικαιοσύνη, διαφάνεια και σεβασμό στη δημοκρατική διαδικασία.
Θέλει απαντήσεις για το τι συνέβη στα Τέμπη.
Θέλει ευθύνες να αποδοθούν.
Αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλει να ζήσει μέσα σε κλίμα «εμφυλίου».
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι, λοιπόν, ποιος θέλει εμφύλιο, αλλά γιατί γίνεται προσπάθεια να πεισθεί η κοινωνία ότι υπάρχουν «δυνάμεις του χάους» που απεργάζονται την αποσταθεροποίηση.
Αν κανείς δεν θέλει εμφύλιο, τότε γιατί κυκλοφορεί η ρητορική περί «χάους»;
Διότι, παρά το ότι το Σύνταγμα κατοχυρώνει τη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία, στην πράξη μια μικρή πολιτική και οικονομική μειοψηφία έχει καταφέρει να επιβάλλει τη δική της θέληση πάνω στην κοινωνία.
Η ομάδα αυτή, μέσα από διαπλοκές, μηχανισμούς και μισθοφορικές στηρίξεις, οικοδομεί ένα καθεστώς που θυμίζει δυστοπία: μια δικτατορία της ισχνής μειοψηφίας.
Εμφανίζεται ως «προστάτης της σταθερότητας» και κάθε φωνή αμφισβήτησης βαφτίζεται «απειλή χάους».
Με αυτόν τον τρόπο, περιορίζεται η δημόσια συζήτηση, φιμώνονται αντιρρήσεις, και η πλειοψηφία εξωθείται σε σιωπή.
Το «χάος» χρησιμοποιείται ως φόβητρο για να απονομιμοποιηθεί κάθε διαμαρτυρία, για να νομιμοποιηθούν μέτρα ελέγχου και περιστολής ελευθεριών και για να παρουσιαστεί η μειοψηφία ως ο μοναδικός θεματοφύλακας της χώρας.
Η στρατηγική αυτή δεν είναι καινούργια.
Σε περιόδους κρίσης δημοκρατικά αστήρικτων καθεστώτων, η εξουσία εργαλειοποιεί τον φόβο για να κρατήσει τον έλεγχο.
Το πρόβλημα είναι ότι σήμερα αυτή η τακτική απομακρύνει την κοινωνία από την ουσία: την ανάγκη για αλήθεια, λογοδοσία και πραγματική δημοκρατία.
Στην Ελλάδα του 2025, η πλειοψηφία των πολιτών νιώθει ότι δεν εκπροσωπείται.
Οι αποφάσεις λαμβάνονται από κλειστούς κύκλους που επικαλούνται τη «σταθερότητα», ενώ στην πραγματικότητα συντηρούν ένα καθεστώς συγκεντρωτικής ισχύος.
Οι πολίτες, ωστόσο, δεν ζητούν χάος ούτε καταστροφή.
Ζητούν να αναπνεύσουν ελεύθερα.
Θέλουν θεσμούς που να λειτουργούν υπέρ τους και όχι εις βάρος τους.
Θέλουν πολιτικούς που να σέβονται τη βούληση της πλειοψηφίας και όχι να την κατευθύνουν με μηχανισμούς φόβου.
Θέλουν να μπορούν να διαμαρτύρονται χωρίς να χαρακτηρίζονται «εχθροί της χώρας».
Αυτός ο χαρακτηρισμός ίσως να ταίριαζε σε κάποιον εγχώριο ηγέτη συνιστώσας της Δημοκρατικής Παράταξης που θα χλεύαζε τον ηγέτη της Πολιτειακής Παράταξης της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη και συμμάχου της Ελλάδας, και θα παρέμενε γαντζωμένος στην εξουσία αντί να αποχωρήσει αυτοβούλως.
Δηλαδή, χρησιμοποιώντας τη χώρα ως σάκο του μποξ για να αποφύγει τυχόν προσωπικές επιπτώσεις των επιλογών του.
Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από έναν «εμφύλιο» που κανείς δεν θέλει.
Κινδυνεύει από την επιβολή μιας μειοψηφικής εξουσίας που εργαλειοποιεί τον φόβο του εμφυλίου για να φιμώσει τη φωνή της πλειοψηφίας.
Και όσο αυτή η φωνή μένει χωρίς πολιτική εκπροσώπηση, τόσο θα μεγαλώνει η ανάγκη της κοινωνίας να μιλήσει, να εκφραστεί, να αναπνεύσει.
*ΑΝΑΠΝΟΗ – Πολιτειακή Παράταξη
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εστία»